DE STEDEN EN DE HERINNERING Als je daar vandaan vertrekt en drie dagen oostwaarts gaat, kom je in Diormira, een stad met zestig zilveren koepels, bronzen beelden van alle goden, met tin geplaveide straten, een kristallen theater, een gouden haan die elke morgen op een toren kraait. Al deze schoonheden kent de reiziger al omdat hij ze ook in andere steden heeft gezien. Maar de eigenschap van deze stad is dat wie er op een avond in september aankomt, als de dagen korter worden en de veelkleurige lampen aangaan, en er vanaf een terras een vrouwenstem roept: oehoe!, dat die zich afgunstig voelt op hen die nu denken dat ze al een avond als deze hebben meegemaakt en dat ze toen gelukkig waren. Italo Calvino De onzichtbare steden, 1972